Een faillissementscurator van een restaurant (een eenmanszaak) heeft in het kader van de vereffening van de boedel panden van de gefailleerde geveild tegen een prijs die beduidend lager is dan vooraf was getaxeerd en dan eerder ontvangen biedingen. Bij opheffing van het faillissement resteert er een aanzienlijke restschuld voor de gefailleerde. De gefailleerde is van mening dat de curator daarvoor persoonlijk aansprakelijk is en betrekt hem in rechte. De gefailleerde vordert ondermeer een hierop gerichte verklaring voor recht en veroordeling van de curator in de door hem als gevolg daarvan geleden schade.

Na door de rechtbank in het ongelijk te zijn gesteld, wijst het hof de eis van de gefailleerde toe. Het hof oordeelt dat de curator bij de veiling van de panden een bodemprijs had moeten hanteren en dat hij onvoldoende zorgvuldig heeft gehandeld.

De curator stelt tegen dat oordeel cassatieberoep in.

De Hoge Raad oordeelt het beroep gegrond. Hij overweegt daartoe dat de faillissementscurator weliswaar wegens een onzorgvuldige uitoefening van zijn wettelijke taak tot beheer en vereffening van de boedel persoonlijk aansprakelijk kan zijn jegens schuldeisers en gefailleerde, maar dat hem in beginsel een ruime mate van vrijheid toekomt bij de uitoefening van zijn taak (voorzover hij daarbij niet is gebonden aan regels). Het is in beginsel aan zijn inzicht overgelaten op welke wijze het belang van schuldeisers en gefailleerde het beste kan worden gediend. De Hoge Raad wijst erop dat voor persoonlijke aansprakelijkheid vereist is dat de curator ook persoonlijk een verwijt kan worden gemaakt, namelijk dat hij heeft gehandeld terwijl hij het onjuiste van zijn handelen inzag dan wel redelijkerwijs behoorde in te zien. De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof en verwijst de zaak ter verdere behandeling en beslissing naar een ander hof. (BW)

Klik hier voor uw abonnement op AM Jurisprudentie