Een postbezorgster glijdt tijdens de uitoefening van haar werkzaamheden uit over een plak ijs of bevroren sneeuw. Daarbij breekt zij haar linkerenkel. Zij stelt haar werkgever aansprakelijk voor haar schade.

De kantonrechter overweegt dat het ongeval inherent is aan de inhoud van de werkzaamheden en de omstandigheden waaronder deze dienen te worden verricht. Nu het voor de werkgever niet onmogelijk was een deugdelijke verzekering af te sluiten, rustte op de werkgever een verplichting daartoe. De kantonrechter wijst de vordering tot schadevergoeding dan ook toe.

De Hoge Raad overweegt dat in de rechtspraak is aanvaard dat art. 611 Boek 7 BW in bepaalde gevallen ook toepassing kan vinden bij ongevallen die binnen het bereik van artikel 658 Boek 7 BW vallen, en wel in die zin dat gelet op de eisen van goed werkgeverschap van de werkgever gevergd kan worden zorg te dragen voor een behoorlijke verzekering ten behoeve van de werknemer. Deze rechtspraak houdt een uitzondering in op de regel dat wanneer de werkgever niet tekort is geschoten in de uit artikel 658 Boek 7 BW voortvloeiende zorgplicht, er geen plaats is voor een op de billijkheid of op goed werkgeverschap in het algemeen rustende verplichting om schade te vergoeden. Blijkens de arresten van de Hoge Raad van 1 februari 2008 (NJ 2009 nrs. 330 en 331) en van 12 december 2008 (NJ 2009 nr. 332) is deze verplichting aanvaard voor werknemers die (I) als bestuurder van een motorvoertuig betrokken raken bij een verkeersongeval of (II) als fietser of voetganger schade lijden als gevolg van een ongeval waarbij één of meer voertuigen zijn betrokken of (III) als fietser schade lijden ten gevolge van een eenzijdig fietsongeval. De verzekeringsverplichting van de werkgever dient volgens de Hoge Raad beperkt te blijven tot deze drie categorieën van gevallen. Het ligt op de weg van de wetgever om een regeling te treffen voor gevallen die daarbuiten vallen.

Een aan de werknemer overkomen eenzijdig voetgangersongeval op de openbare weg is uitdrukkelijk niet onder de verzekeringsverplichting van de werkgever gebracht. Hierbij moet worden bedacht dat struikelen of uitglijden niet een naar zijn aard bijzonder, aan de risico's van het wegverkeer verbonden risico is, zodat geen goede grond bestaat voor een verdergaande bescherming van de werknemer dan bij struikelen of uitglijden op de arbeidsplaats zelf. Voorts kan bezwaarlijk worden gezegd dat de goede verzekerbaarheid van het risico van verkeersongevallen tegen betaalbare premies betrekking heeft op het risico van struikelen of uitglijden. De Hoge Raad vernietigt dan ook het arrest van de kantonrechter en verwijst het geding terug ter verdere behandeling en beslissing. (JS)

De uitwerking van actuele verzekeringsjurisprudentie in de rubriek AM Recht wordt verzorgd door mr. C. Banis, mr. M. Keijzer-de Korver, mr. P.C. Knijp,  mr. J.T. Suijdendorp en mr. B.J. van Wijngaarden van advocatenkantoor Stadermann Luiten in Rotterdam.

Voor meer actuele uitspraken: zie AM 22, pag. 34.