Een automobilist loopt als gevolg van een verkeersongeval letsel op. Om schadevergoeding te verkrijgen schakelt hij een advocaat in. De advocaat doet een beroep op het Waarborgfonds Motorverkeer omdat er mogelijkerwijs een andere onbekend gebleven auto bij het ongeval is betrokken. Het Waarborgfonds wijst de aanvraag af omdat de verjaringstermijn is verstreken. De automobilist vordert van zijn advocaat vergoeding van de gemiste uitkering uit het Waarborgfonds.

Het hof wijst de vordering af omdat het causaal verband tussen de fout van de advocaat en de schade van de automobilist niet vaststaat; de aanwezigheid van een andere auto staat niet vast, zodat evenmin vaststaat dat het Waarborgfonds de schade zou hebben vergoed wanneer de claim tijdig zou zijn ingediend. In cassatie klaagt de automobilist dat het hof had moeten onderzoeken of een gedeelte van de vordering kan worden toegewezen omdat er sprake is van een gemiste kans.

De Hoge Raad stelt voorop dat in gevallen waarin een advocaat verzuimt tijdig een vordering of rechtsmiddel in te stellen, in beginsel moet worden beoordeeld hoe op de vordering of het rechtsmiddel had behoren te worden beslist. Aan de hand van dat oordeel kan de vraag beantwoord worden of, en zo ja, in welke mate, de cliënt als gevolg van dit verzuim schade heeft geleden. Dit betekent dat het toewijsbare bedrag moet worden geschat aan de hand van de goede en kwade kansen die de cliënt zou hebben gehad indien de vordering of het rechtsmiddel tijdig zou zijn ingesteld. Dit heeft het hof niet miskend; het oordeel van het hof komt erop neer dat een tijdig ingediende vordering geen kans van slagen zou hebben gehad. De Hoge Raad bekrachtigt het arrest van het hof. (MR)

De uitwerking van actuele verzekeringsjurisprudentie in de rubriek AM Recht wordt verzorgd door mr. C. Banis, mr. M. Keijzer-de Korver, mr. P.C. Knijp en mr. M.H. de Ruiter en  mr. J.T. Suijdendorp van advocatenkantoor Stadermann Luiten in Rotterdam.

Voor meer actuele uitspraken: zie AM 2, pag. 32.